De week waarin het plan wél klopte

Zoek op wat je doet als je weekplanning instort en je komt niet meer bij van de hulp. Herstelstappen, een reset op woensdag, negen manieren om je week terug te pakken. Zoek op wat je doet met een week die precies liep zoals je hem had bedacht, en het wordt stil. Daar is geen genre voor.

Dat is zonde, want de week die hield is de enige week waarin je iets kunt zien werken. Een week die omviel vertelt je dat iets niet werkte, en dat is minder informatie dan het lijkt: er zijn tien manieren om een week te laten omvallen en meestal waren het er drie tegelijk. Een week die hield had een handvol dingen op hun plek staan, en die zijn aan te wijzen.

Waarom er niets staat over de week die liep

De reden is eenvoudig: niemand typt het in. Je zoekt iets op als het schuurt, niet als het goed gaat. Daarom staat het internet vol met herstelstukken en is er vrijwel niets te vinden over de week die het gewoon haalde.

Daar komt bij dat zo'n week niet als informatie voelt. Hij voelt als geluk, als een week waarin het toevallig meezat, als iets waar je de volgende maandag niets aan hebt. Dus schrijf je er niets over op, en begin je de week erna weer bij nul.

Het gevolg zie je terug in wat mensen bijhouden. Bijna iedereen weet welk blok er deze week sneuvelde en waarom. Vrijwel niemand weet welk blok er bleef staan en waarom. Je houdt je mislukkingen bij en je successen niet, en dan is het geen wonder dat elke week opnieuw een poging is.

Het gedachtegoed waar MagilityOne feitelijk op voortbouwt zet daarom een terugblik aan het eind van de week, en niet alleen om te zien wat er misging. De vraag die daar hoort is niet wat je deze week verkeerd deed, maar wat er is gebeurd en wat dat zegt over je indeling. Een goede week is op die vraag een beter antwoord dan een slechte.

Eerst de vraag die je niet mag overslaan

Voordat je iets leert van een week die klopte, moet je weten wat er klopte: je plan, of je week.

Er zijn twee soorten weken die goed gingen. In de eerste vroeg bijna niemand iets van je. Geen spoedklus, geen zieke collega, geen gesprek dat uitliep. Je plan hield, maar het is nooit getest. In de tweede kwam er net zo veel op je af als altijd en stond je belangrijkste werk er aan het eind van de week nog steeds. Dat is de week waar iets in zit.

De toets kost een minuut. Loop je week langs en tel hoeveel dingen erin terechtkwamen die er op maandag nog niet stonden. Bij nul of een heb je een rustige week gehad en is er niets bewezen. Bij drie of meer heeft je indeling echt iets gedragen.

Een rustige week afdoen als niets is trouwens ook verkeerd. Hij is prettig, hij haalt achterstand weg en hij geeft je hoofd lucht. Hij is alleen geen les, en als je hem daarvoor gebruikt trek je volgende week de verkeerde conclusie.

Drie dingen die waar waren in de week die hield

Kijk je naar de weken waarin het plan standhield terwijl er genoeg tussendoor kwam, dan komen er steeds dezelfde drie dingen terug. Geen van de drie gaat over discipline.

Het belangrijkste blok stond er al voordat de week begon. Niet als voornemen en niet als taak op een lijst, maar als blok met een dag en een begintijd, neergezet toen je week nog leeg was. In weken die omvallen is dat blok er meestal pas op dinsdag bij gekomen, en dan moet het concurreren met alles wat er inmiddels al staat.

Er was vooraf iets benoemd dat mocht wijken. Dit is het onderdeel dat mensen overslaan en het is het verschil tussen een plan en een wens. Komt er iets tussendoor, dan moet er iets weg; de enige vraag is of jij dat vorige week hebt besloten of ter plekke. Wie het ter plekke besluit, ruilt bijna altijd het blok weg waar niemand om heeft gevraagd, want dat is op dat moment het goedkoopste.

Er stond minder in dan je dacht aan te kunnen. Bijna elke week die hield was onderladen. Bij het plannen voelt dat als luiheid en aan het eind van de week als verstand. Een week met vier beschermde blokken en veel lucht houdt stand. Een week met negen blokken is op woensdag een takenlijst.

Pak een week waarin het wel klopte en je zult merken dat die drie er alle drie waren. Dat is een stevigere aanwijzing dan welk tiplijstje ook, want het is jouw week en niet die van een schrijver.

Wat je ermee doet voordat je het vergeet

De houdbaarheid van een goede week is ongeveer drie dagen. Daarna weet je nog dat hij fijn was en niet meer waarom. Doe het dus aan het eind van die week, in tien minuten, en schrijf drie regels op in plaats van een conclusie.

Welk blok heb ik per se laten staan? Eén blok, met zijn naam erbij. Niet “ik heb goed gefocust”, maar dinsdag negen uur, het stuk voor die ene klant.

Wat heb ik ervoor geruild? Hier staat het bewijs dat je plan getest is. Weet je dit niet, dan was het een rustige week en niet een sterke indeling.

Wat doe ik volgende week letterlijk hetzelfde? Eén ding. Niet alle drie, want dan verbouw je je week in één keer en ben je over twee weken terug bij je oude indeling.

Dat laatste is de plek waar het meestal stukgaat. Een week die goed liep voelt als een recept, en dan maak je er vanaf maandag een systeem van: het blok, de ruil en de ondergrens allemaal tegelijk. Twee weken later is er niets van over, want je hebt je hele week omgegooid op basis van zeven dagen. Eén ding herhalen is minder spectaculair en het blijft staan.

En dan de grens die het woord geluk wegneemt. Eén goede week zegt niets. Twee is aangenaam. Bij de derde week waarin je hetzelfde blok op dezelfde plek liet staan terwijl er genoeg was om het mee te ruilen, is het geen geluk meer maar iets dat je zelf hebt neergezet. Zet er de datum bij, dan kun je dat over een maand nakijken in plaats van erover te twijfelen.